Roeligan rides on...

DAC 2011–Senegal (2)

Sat, 05 Nov 2011 10:47:08 GMT

Opstaan en uikijken over kilometers savanne, wakker worden van de geitjes, ezels, vogels, … het heeft wel iets!
Ongeveer 200 kilometer tot Mbour. Brede snelle piste, smallere piste, beetje asfalt, langs nieuw asfalt (piste weg ), gaten in het asfalt ontwijken, boete betalen voor te snel rijden (jah… discussieer maar eens daar ). En dan de drukte van het stadje in tot aan het hotel. Luxe, wifi, en straks feestje, serieus feestje .

Morgen nog tot aan Lac Rose, alles omtasten en dan naar haven voor de motoren en vliegveld voor ons zelf. Man man man, de 3 weken zijn weer veel te snel om… Zucht…

More ...

DAC 2011–Senegal (1)

Fri, 04 Nov 2011 14:43:00 GMT

Moet laatste stuk Mauretanie nog schrijven, maar eerst the fun part.

Tegen alle verwachtingen in gaat de grensoversteek van Mauretanie naar Senegal verbazend vlot. Op nog geen 3u staan we aan de andere kant, vorig jaar bleek het anders te zijn.
Raar hoe een rivier, een grens, ineens alles kan veranderen… Mensen zijn zwarter, hier begint zwart Afrika, mensen zijn vriendelijker, minder opdringerig dan in Marokko of Mauretanie. Het landschap is ook sterk veranderd, de zand en steen woestijn heeft plaats gemaakt voor meer en andere dingen. Meer gras, struiken, bomen, baobabs, geiten, ezels, zebu’s, gieren, … Echt anders aan deze kant van de Senegal rivier. Uit St Louis wordt eerst een stu ksfalt gevolgt, de route is 193 km, veel piste, nu ja, karrensporen met zand. Eerste stuk wordt afgemaald door een landschap dat eigenlijk niet meer veranderd gedurende de dag maar dat zo uit de Lion King lijkt weg gerukt te zijn. Wat gisteren Pumba country was, is het nu Timon country. Je verwacht zo dat er een leeuw door het struikgewas komt geslopen. Waanzinnig mooi. Maar warm en niet echt makkelijk. Maar dat blijkt nog maar een voorsmaakje te zijn. Even hergroeperen in de schaduw van een grote boom, aan het asfalt met de lokale bevolking. De volgende piste blijkt moeilijker te zijn, Niet iedereen neemt ze. Ik moest van Gert, ik twijfelde owv de hitte (dik 45 graden, volle zon) en wou niet alleen erover; de geit was al door. Met 3 draaien we terug de Savanne in. Inderdaad, dit is voor de hardcore edition . Bart rijdt door, Dieter begint er onder door te geraken en gaat meermaals tegen de grond. Ik ook, een keer alles moeten dicht pitsen voor een geit die overstak in het mulle zand, de andere 2 keer omdat Dieter besloot net na de bocht in het zand te gaan liggen met motor en al. Noodstops in mul zand is niet echt simpel. Door het oprapen en helpen oprapen van de motoren begin ik ook overhit te geraken. Ff een koude fles water in mijn nek, veel drinken en verder… 1,5u later, veel zoeken naar het juiste karrenspoor komen we eindelijk terug op het asfalt. Ik ga niet zeggen dat dit het moeilijkste stuk was, maar door de hitte zeker niet het makkelijkste.
Nog een 50km, asfalt vol met gaten en nog een 14km lange, brede harde piste. Het binnen rijden van het kamp kon niet beter. Alsof het zo moest zijn, knalt er gewoon Thunderstruck door de speaker. Waanzin, kon niet beter. Ronny, als ge dit leest, beste move ever!

Vandaag slapen in de Koba lodge. Iedereen een hutje van stro, ventilator in het plafond, prive douche, toilet, scheerspiegel. Eigenlijk is dit er gewoon over. Maar ook zo echt. Als ik sta te douchen zie ik gewoon kilometes savanne. A room with a view! Morgen naar Mbour, sjiek hotel naar het schijnt, gaat beetje cultuurshock worden…

Maar vandaag was waanzinnig, ondanks het oprapen van de motoren, ondanks de hitte, maar dankzij het landschap, de dieren, maar vooral de altijd vriendelijke mensen onderweg!

More ...

DAC 2011–Mauretanie (3) en klein stukje Senegal

Fri, 04 Nov 2011 13:34:00 GMT

Nouackchot was zuiver, onderweg is het iets minder proper. Na de ongeveer 200km tot Rosso, een grote grensovergang, maar wegens de drukte nemen we die niet, de eerste ‘crash’ in Mauretanie.
Aan het benzinestation verzamelen al snel een 30 tal kinderen. Zagend, bijna dwingend: donne moi un cadeau! donne moi eu cadeau! Als ze door hebben dat we niets bij hebben (volgende keer wel aan denken), begint het van foto foto foto de moi! Fotootje nemen dan maar. Willen ze die zien. Fototoestel hangt rond mijn nek met een lanyard dus dat valt wel te riskeren… Maar dat hebben ze niet door en langzaam maar zeker word ik dus gewoon omgetrokken door die 30 kleine negertjes . En den ouwe aan het benzinestation maakt zich lastig en weg zijn ze.

Net voor de eigenlijke stad, draaien we rechts de piste op, richting Diama. Een 100 km ‘langs’ de Senegal rivier. De piste loopt grotendeels over dijken dwars door de wedlands. Prachting hier, vogels alom, waterzwijnen, varanen, … Halfweg slapen in een Lodge toestand. Door de weinige toeristen gaat deze het niet lang meer volhouden vrees ik. Spijtig, want echt de moeite waard.

‘s Morgens verder tuffen naar de grens. Onderweg nog enkele politie controle, parkwacht betalen en dan stil staan. Kantoor binnen, wachten, beetje discussieren, stempels, 30 meter verder, kantoor binnen, nog meer papieren, stempels, verder…. Mauretanie buiten. Brug over tol betalen en zelfde verhaal. Alleen dient er voor Senegal eigenlijk een Carnet de Passage gebruikt te worden voor de moto. Hebben we bewust niet. De Automobiel federatie van Senegal was gecontacteerd, en de liason zorgt dat we eenvoudig het land binnen geraken. Enigste voorwaarde, de duur is beperkt. Niet erg, maar wel spijtig, want dat wil zeggen dat het bijna gedaan is. Maar nu nog even niet depri worden.
Slapen in/aan de Zebra bar. Voor overlanders weeral de eerste stop in Senegal. Mooie locatie, beetje ver van St Louis, helemaal op het einde van een schiereilandje. ‘s Avonds met een bootje naar de stad. Hans is kapitein, en als hij op voorhand geweten had hoe/wat voor boot had hij echt niet meegegaan. Met 14 ofzo in een houten bootje, de 2 laatsten mogen continue water scheppen, de rest wordt drijfnat van opspattend water. Ze hadden gezegd ongeveer uurtje varen. Maar de wind en stroming zit verkeerd, het motortje sputtert een paar keer en we zijn dus 2u onderweg. Nog eens: this is Africa!

St Louis, of het stukje dat we nog gezien hebben is wel leuk. Nog even door de markt, drukte alom maar niet de opdringerigheid zoals in Marrakech.
En dan eten! Deftig restaurant, deftige kaart, maar ne cote du boeuf is er niet meer. Cote du Zebu dan maar. Om mijn vermoeden te bevestigen vraag ik ff wat Zebu is. Geweldig antwoord: c’est du boeuf he monsieur! de grapjurk .

Met 4 in de taxi terug en dan tussen de landkrabben in het midden van de nacht nog ff tent opzetten en goed slapen! Morgen binnenland in!

More ...

DAC 2011–Mauretanie (2)

Mon, 31 Oct 2011 19:27:25 GMT

Zelfde stuk piste/offroad terug dan 2 dagen ervoor, richting asfalt. Maar dan nu sneller…
De moeilijke stukken weet ik zijn, dus daar gaat het gas er nog meer op, en voor de rest is zandrijden ‘s ochtends gewoon makkelijker omdat het iets compacter ligt dankzij de vochtigheid ‘s nachts.
Denk dat ik de 50 km uiteindelijk er door pers in krap 40 minuten ofzo. De laatste 20 km, brand het lampje van reserve benzine wel… Heb nog 7 liter in de jerry cans zitten achter tegen de bagagedrager, maar deze keer ga ik echt weigeren. Volgens de gps is het nog dik 50 km tot het eerste tankstation… Verdomme; da gaat meer dan 70km worden op reserve, heb ik nog nooit gedaan… Zou ze stil vallen? Of zou het toch lukken met mijn perfect beheersbare rechterpols?
Uiteindelijk staat er 76 km op de reserve teller als ik het tankstation op draai. Das knap! Nog knapper: volgens KTM heeft ons Katie 19,5 liter bruikbare benzine… Ofwel kunnen ze in oostenrijk nie meten, ofwel telt de pomp niet goed, maar tot aan de rand gevuld doe ik er dik 20,6 liter in. Das ook weer goed om te weten .

Nog 220 km tot Nouakchot, weer bijna recht op recht, en even eentonig, maar iets minder desolaat dan de Westelijke Sahara, alhoewel… En de eentonigheid is ook anders… niet enkel zand en stenen, maar ook duinen, en hoe dichter bij Nouakchot, hoe meer kamelengras en andere struikgedoeplanten. Maar de temp blijft stijgen, net alsof ze met een haardroger voor de motor aan het blazen waren… Warm, warmer, warmst en nog warmer… En bij het binnenrijden van Nouakchot blijkt het weer mee te vallen. Bizar wat woestijn met temperaturen kan doen. Tussen Merzouga en Zagora was dat gevoel hetzelfde…

Vandaag overnachten in een Auberge (Auberge Sahara) bij overlanders de stopplaats in Nouakchot. Staat nog een franse Moto, 2 zweden, een oostenrijker (rare kerel); best wel een internationaal gezelschap.

En nu maar eens afronden, sebiet eten en dan slapen… eerste keer onder het muskietennet; deze ochtend ook eerste malaria tablet geslikt.
Schol!

More ...

Tis eraf

roel@roeligan.net — Mon, 31 Oct 2011 16:21:33 GMT

mijn haar… lekker fris koppeke.

Mag wel bij ongeveer 40 graden; hopelijk heeft het ook effect in de helm.

More ...

DAC 2011–Mauretanie (1)

Mon, 31 Oct 2011 16:19:30 GMT

Wat een gedoe… nog erger dan in de Spaanse/Westelijke Sahara zijn de controleposten hier. Politie, Gendarmerie, … De ene wil al meer effort doen dan de andere… Nee je mag niet alleen verder, te gevaarlijk, we gaan u escorteren tot aan de volgende controle post. Lap, tijdverlies .
Beetje discussieren dan maar… Wat is dan het gevaar? Er is geen gevaar meneer. Maar waarom dan die escorte? Wel, voor uw veiligheid meneer. Maar, er was toch geen gevaar? Nee, maar er kan altijd wel iets gebeuren… Jah… ik kan ook uit bed vallen he . Pfffff, wachten op de rest, de geit, 4x4’s en trucks dan maar.
Proberen nog het volgende: Mag ik foto nemen van de zee/baai hier? Nee liever niet? Euh… Van de spoorlijn dan (om de 3u komt hier een kilometers lange trein door met ertswagens)? Nee, ook niet… pffffffff; maar aan de grens wel folderkes uitdelen over de schoonheid van het land enzo, maar foto’s pakken voor thuis mag dan weer niet .
Uiteindelijk een uur later allemaal tesamen verder, gendarmerie achteraan. Ah… leuk… doeie! en verder gaas geven…

Enkele andere controle posten verder, zonder problemen, benzine aan woekerprijzen en een halve zandstorm, 200 km over redelijk goed asfalt, af en toe uitwijkend voor een duin die half over de weg geschoven is, draait de track in de GPS van het asfalt weg. Nice, geen spoor te zien op het eerste zicht… Maar dwars door het zand dan maar. Wat volgt is ongeveer 50km van puur woestijn rijden. Harde zand, gravel, zand met kamelengras, mulle zand stroken,…. In het begin slingert de gps track nog tussen enkele duintjes door maar dan wordt het zo goed als recht op recht richting Cap Tafarit. Een van de rijkste visgronden voor de Afrikaanse kust blijkt.
Eerste keer sinds we weg zijn dat ik me alleen voel, ik stop enkele keren en zover ik kan zien is er echt niets, maar dan ook niets buiten zand, duintjes, vlaktes. Heel anders dan Marokko, waar je dus nooit alleen bent, overal waar je stopt komt er wel iemand tevoorschijn. Hier dus niets. 360 graden rond kijken en het landschap wijzigt nauwelijks… Leeg, geen vuil meer, enkele vervaagde jeep sporen voor en achter mij, een vers motorspoor, binnen enkele uren wind ook al weer vervaagd. Als je hier echt alleen komt, en vast rijdt of panne krijgt, dan zijt ge dus gejost en gechareld tegelijkertijd.
De 50km piste (is hier wel een piste?) leg ik, ondanks een keer of 4 stoppen verbazend snel af, om 9u stond ik nog aan het eerste checkpoint, om 12u10 sta ik reeds uitgekleed tot op mijn boxershort (zwembroek in de zak in camion he , naakt zwemmen is geen goed idee in een streng Islamitisch land werd ons gezegd), dik 250km verder en duik ik in de oceaan… De snelheid die ik had op de ‘piste’ zal er wel mee te maken hebben. Bij diep/mul zand moet je blijven accelereren; als de stukken zich blijven opvlogen of erg lang zijn… Zolang de gas er op blijft en het gewicht vanachter kan er nauwelijks iets misgaan.
Cap Tafarit blijkt dus in een natuurpark te liggen, Parc Naturel Du Banc D’Arguin, de vissen zwemmen tussen de benen door, de sternen duiken naar kleintjes terwijl dat ik aan het zwemmen ben. Blijkt hier een ‘camping’ te zijn. Ipv eigen tent op te zetten worden er tenten gehuurd, opgezet door de eigenaar. Makkelijker dan zelf doen .

BBQ en kampvuur later kruip ik in de tent, wakker worden doe ik pas rond een uur of 10. Dagje niksdoen vandaag, zee kijken, zwemmeke doen, relaxen. Staat wat wind, temperatuur is doenbaar, de zon brand wel.
Morgen verder, terug ongeveer 50km piste/offroad, moeilijker dan vandaag, dan de weg richtng Nouackchott.
Rustdag is goed, maar eigenlijk ook verloren, ritme is gebroken…

More ...

DAC 2011–Westelijke Sahara

Fri, 28 Oct 2011 20:45:27 GMT

Oneindig, eentonig, niets te zien en toch meer dan de moeite om door te rijden.

De hele dag verandert het uitzicht nauwelijks. De oceaan af en toe aan de rechterkant, aan de linkerkant niets dan zand en stenen. Op sommige momenten voel ik me wel wat klein, paar 1000km woestijn links, paar 1000km oceaan rechts…

Eerste stuk wordt afgelegd in het donker. Door de verschillende controleposten zou de gemiddelde snelheid wel eens niet zo hoog kunnen zijn op het einde van de dag. Tot de middag ook nevelbanken, de eerste zo dik dat we de dromedarissen op minder dan een meter van de weg pas zien als we ze voorbij razen.
Rond de middag klaart alles op, het eerste echte ‘pisteke’ dat we zien draaien we richting de oceaan. 500 meter verder een klein strand en een uitzicht van kan niet meer, inclusief wrak van een vissersboot. Net alsof het zo had moeten zijn…

‘s Middags friet en kip voor lunch en dan verder jakkeren. Laatste stuk asfalt van de dag wordt afgemaald en dan nog een mooie kilometer ofzo offroad tot het bivak. Weer een schitterende locatie! Morgen weer vroeg op, 300 km tot de grens met Mauretanie. Bedoeling is om er rond 9u te zijn, hopelijk voordat het druk wordt. Mis dus! Gisteren is de grens blijkbaar niet opengeweest wegens connectieproblemen (wifi voor de vrienden ). Staat dus al een aardige file…

Uiteindelijk zijn we Marokko uit (4 keer controle) rond 12u30. 15 min later, kilometer of 4 door no-mans land staan we aan de Mauretaanse (of hoe spelt ge dat?) kant aan te schuiven; hier gaat het iets vlotter… 40 km verder, in Nouadhibou draaien we campingske binnen.
Volgende 3 dingen zijn mij bijgebleven van dit laatste stukje van dag en eerste stukje Mauretanie:

HEET (maar echt HEET)
VUIL (een stort is er weinig tegen)
Spoorlijn in het midden van de woestijn tegenkomen blijft bizar, morgen eens foto van nemen…

Morgen 200km asfalt, dan 60 km offroad (puur zand naar het schijnt, zelfs duinen), en dan 36u rust op een echt afgelegen strand. Met Mojito …. Ahhhhhh life can be good

More ...

DAC 2011–Marokko (7)

Fri, 28 Oct 2011 19:06:30 GMT

laatste echte dag in Marokko.
De etappe begint met een stukje piste en dan een lang stuk asfalt. Enkele km’s boven Sidi Ifni komt de zee eindelijk terug in zicht. Onderweg was het droog, maar hier is er een vochtige nevel, smaakt zelfs zilt…

De weg slingert over de kliffen langs de zee en het eerste offroad paadje dat we zien, veel te ver maar net daar waar het moet zijn draaien we in. Blijkt een juiste keuze te zijn. Na 300m eindelijk echt aan de zee, en er ligt zelfs een scheepswrak, van vermoedelijk een vissersboot. Schitterende foto locatie!

Nog wat verder het eerste echte stuk piste van de dag, en de eerste echte navigatie fout. Het bordje wijst na 2 km aan dat het fort Bou-Jerif nog 10 km is. Na 15 km scheuren over de brede, harde piste dwarrelt het briefje naar beneden…. zit dus beetje mis. Terugscheuren en de juiste piste kiezen ( wie plaatst nu ook dat bord midden in een bocht ).

Mooie plaats met een schitterende piste, het hotel dat 500 meter verder staat is een beetje ‘er over’, en zelfs een omelet maken (volgens de garcon zou dat ‘tres rapide’ klaar moeten zijn) duurt er een uur.

Een dikke 20 km verder terug asfalt, ook dit stuk piste was weer genieten. Na de 30km asfalt verbinding begint het pas echt….

Navigeren over vlaktes, pistes die er niet meer zijn, nieuwe pistes, een weg zoeken de ravijn in om de rivier over te steken, nog eens verkeerd rijden, proberen aan een local de weg te vragen om uiteindelijk toch maar op compas terug richting de gps track te gaan in de hoop dat er ook echt een piste is. Dit is waar het om gaat! Onderweg kruisen er nog enkele dromedarisen en zelfs een mooie grote vos!

Terug op asfalt, en dan de laatste 40 km richting kamp. Dit keer in een replica van een oude gevangenis. De originele staat een heuveltje verderop maar was blijkbaar te ‘politiek gevoelig’ om deze te restaureren en om te vormen tot hotel/camping.

Morgen vroeg opstaan, 850 km te gaan, eerste 6km piste om terug op asfalt te geraken en dan recht op recht richting Dahkla. Goedkope naft komt eraan (< 1 euro) en de telefoon staat vol met muziek. Dik 800 km richting zuiden, recht op recht, blik op oneindig, highway to hell…

More ...

DAC 2011–Marokko (6)

Fri, 28 Oct 2011 19:04:43 GMT

Na een natte nacht, regen aan de buitenkant, condens aan de binnenkant van de tent, ‘s morgens toch gelukkig even droog om alles op te breken; tent maar nat opgeplooid.
Het lijkt eerst nog of we regen gaan krijgen maar het wordt een droge dag.
In hels verkeer rijden we Marrakech uit, en dan begint de laatste klim, tot op een dikke 2200 meter. Eerst een redelijk brede weg, maar hoe verder we de Anti Atlas inrijden hoe smaller die wordt. Uitkijken voor tegenliggers dus. Meerdere keren moeten we uitwijken voor omlaag razende of omhoog kruipende vrachtwagens.
Tot nu toe nog altijd droog , net voor de top zien we een wolk naar beneden kruipen. Het wordt serieus mistig maar regenen doet het niet. Ook aan de andere kant hangt de wolk een hele tijd boven de weg, tot we uiteindelijk in een Cypressen bos komen. Spijtig van de mist, de ‘Tizi’ntest’ pas schijnt een van de mooiste te zijn. Weer een reden om terug te komen dus .

Eens beneden nog een Tajineke achter de kiezen gestoken. Blijkt dat de zus van die kerel die het restaurant uitbaatte thuis gewoon in het dorp woont. 3000 km van huis en gewoon ne local tegenkomen die familie heeft in uw dorp… beetje bizar…
Wat nu volgt is ongeveer 100 km rechte baan. Saai saai saai, tot we ineens in een kudde dromedarissen vast komen te zitten.
Laatste 6 km ongeveer is een pure navigatie oefening. Door cactusvelden, tracks proberen te volgen/zoeken waar er geen meer zijn, mul zand, verder sporen volgen die uiteindelijk terug draaien in de andere richting… Bivak ligt echt wel afgelegen deze keer. Eerste fatsoenlijke dorp zou ongeveer 30km van hier zijn.
Niet echt koud, wel vochtig deze nacht. Alles is snel nat van de condens…

Morgen richting zee!

More ...

DAC 2011–Intermezzo

Mon, 24 Oct 2011 16:13:17 GMT

Gradaties van euh… tja… hoe moet ik da fatsoenlijk omschrijven

Diado
Diare
Diami
Diafa
Diasol
Diala
Diasi

Danny zat aan mi eergisteren

More ...