Opstaan en uikijken over kilometers savanne, wakker worden van de geitjes, ezels, vogels, … het heeft wel iets! Ongeveer 200 kilometer tot Mbour.  Brede snelle piste, smallere piste, beetje asfalt, langs nieuw asfalt (piste weg ), gaten in het asfalt ontwijken, boete betalen voor te snel rijden (jah… discussieer maar eens daar ).  En dan de drukte van het stadje in tot aan het hotel.  Luxe, wifi, en straks feestje, serieus feestje .

...

Moet laatste stuk Mauretanie nog schrijven, maar eerst the fun part.

Tegen alle verwachtingen in gaat de grensoversteek van Mauretanie naar Senegal verbazend vlot.  Op nog geen 3u staan we aan de andere kant, vorig jaar bleek het anders te zijn.  Raar hoe een rivier, een grens, ineens alles kan veranderen… Mensen zijn zwarter, hier begint zwart Afrika, mensen zijn vriendelijker, minder opdringerig dan in Marokko of Mauretanie.  Het landschap is ook sterk veranderd, de zand en steen woestijn heeft plaats gemaakt voor meer en andere dingen.  Meer gras, struiken, bomen, baobabs, geiten, ezels, zebu’s, gieren, …  Echt anders aan deze kant van de Senegal rivier.  Uit St Louis wordt eerst een stu ksfalt gevolgt, de route is 193 km, veel piste, nu ja, karrensporen met zand.  Eerste stuk wordt afgemaald door een landschap dat eigenlijk niet meer veranderd gedurende de dag maar dat zo uit de Lion King lijkt weg gerukt te zijn. Wat gisteren Pumba country was, is het nu Timon country.  Je verwacht zo dat er...

Nouackchot was zuiver, onderweg is het iets minder proper.  Na de ongeveer 200km tot Rosso, een grote grensovergang, maar wegens de drukte nemen we die niet, de eerste ‘crash’ in Mauretanie.  Aan het benzinestation verzamelen al snel een 30 tal kinderen.  Zagend, bijna dwingend:  donne moi un cadeau!  donne moi eu cadeau!  Als ze door hebben dat we niets bij hebben (volgende keer wel aan denken), begint het van foto foto foto de moi!  Fotootje nemen dan maar.  Willen ze die zien.  Fototoestel hangt rond mijn nek met een lanyard dus dat valt wel te riskeren…  Maar dat hebben ze niet door en langzaam maar zeker word ik dus gewoon omgetrokken door die 30 kleine negertjes .  En den ouwe aan het benzinestation maakt zich lastig en weg...

Zelfde stuk piste/offroad terug dan 2 dagen ervoor, richting asfalt.  Maar dan nu sneller… De moeilijke stukken weet ik zijn, dus daar gaat het gas er nog meer op, en voor de rest is zandrijden ‘s ochtends gewoon makkelijker omdat het iets compacter ligt dankzij de vochtigheid ‘s nachts. Denk dat ik de 50 km uiteindelijk er door pers in krap 40 minuten ofzo.  De laatste 20 km, brand het lampje van reserve benzine wel… Heb nog 7 liter in de jerry cans zitten achter tegen de bagagedrager, maar deze keer ga ik echt weigeren.  Volgens de gps is het nog dik 50 km tot het eerste tankstation… Verdomme; da gaat meer dan 70km worden op reserve, heb ik nog nooit gedaan… Zou ze stil vallen?  Of zou het toch lukken met mijn perfect beheersbare rechterpols? Uiteindelijk staat er 76 km op de reserve teller als ik het tankstation op draai.  Das knap!  Nog knapper:  volgens KTM heeft ons Katie 19,5 liter bruikbare benzine… Ofwel kunnen ze in oostenrijk nie meten, ofwel telt de pomp niet goed, maar tot aan de rand gevuld...

mijn haar… lekker fris koppeke.

Mag wel bij ongeveer 40 graden; hopelijk heeft het ook effect in de helm.

Wat een gedoe… nog erger dan in de Spaanse/Westelijke Sahara zijn de controleposten hier.  Politie, Gendarmerie, … De ene wil al meer effort doen dan de andere… Nee je mag niet alleen verder, te gevaarlijk, we gaan u escorteren tot aan de volgende controle post.  Lap, tijdverlies . Beetje discussieren dan maar… Wat is dan het gevaar?  Er is geen gevaar meneer. Maar waarom dan die escorte? Wel, voor uw veiligheid meneer. Maar, er was toch geen gevaar?  Nee, maar er kan altijd wel iets gebeuren… Jah… ik kan ook uit bed vallen he . ...

Oneindig, eentonig, niets te zien en toch meer dan de moeite om door te rijden.

De hele dag verandert het uitzicht nauwelijks.  De oceaan af en toe aan de rechterkant, aan de linkerkant niets dan zand en stenen.  Op sommige momenten voel ik me wel wat klein, paar 1000km woestijn links, paar 1000km oceaan rechts… 

Eerste stuk wordt afgelegd in het donker.  Door de verschillende controleposten zou de gemiddelde snelheid wel eens niet zo hoog kunnen zijn op het einde van de dag.  Tot de middag ook nevelbanken, de eerste zo dik dat we de dromedarissen op minder dan een meter van de weg pas zien als we ze voorbij razen. Rond de middag klaart alles op, het eerste echte ‘pisteke’ dat we zien draaien we richting de oceaan.  500 meter verder een klein strand en een uitzicht van kan niet meer, inclusief wrak van een vissersboot.  Net alsof het zo had moeten zijn…

‘s Middags friet en kip ...

laatste echte dag in Marokko.  De etappe begint met een stukje piste en dan een lang stuk asfalt.  Enkele km’s boven Sidi Ifni komt de zee eindelijk terug in zicht.  Onderweg was het droog, maar hier is er een vochtige nevel, smaakt zelfs zilt…

De weg slingert over de kliffen langs de zee en het eerste offroad paadje dat we zien, veel te ver maar net daar waar het moet zijn draaien we in.  Blijkt een juiste keuze te zijn.  Na 300m eindelijk echt aan de zee, en er ligt zelfs een scheepswrak, van vermoedelijk een vissersboot.  Schitterende foto locatie!

Nog wat verder het eerste echte stuk piste van de dag, en de eerste echte navigatie fout.  Het bordje wijst na 2 km aan dat het fort Bou-Jerif nog 10 km is.  Na 15 km scheuren over de brede, harde  piste  dwarrelt het briefje naar beneden…. zit dus beetje mis.  Terugscheuren en de juiste piste kiezen ( wie plaatst nu ook dat bord midden in een bocht ...

Na een natte nacht, regen aan de buitenkant, condens aan de binnenkant van de tent, ‘s morgens toch gelukkig even droog om alles op te breken; tent maar nat opgeplooid. Het lijkt eerst nog of we regen gaan krijgen maar het wordt een droge dag. In hels verkeer rijden we Marrakech uit, en dan begint de laatste klim, tot op een dikke 2200 meter.  Eerst een redelijk brede weg, maar hoe verder we de Anti Atlas inrijden hoe smaller die wordt.  Uitkijken voor tegenliggers dus.  Meerdere keren moeten we uitwijken voor omlaag razende of omhoog kruipende vrachtwagens. Tot nu toe nog altijd droog , net voor de top zien we een wolk naar beneden kruipen.  Het wordt serieus mistig maar regenen doet het niet.  Ook aan de andere kant...

Gradaties van euh… tja… hoe moet ik da fatsoenlijk omschrijven

• Diado
• Diare
• Diami
• Diafa
• Diasol
• Diala
• Diasi

Danny zat aan mi eergisteren